Muhammed Hasan Yusuf

Efendim... Esaret sahalarına girmeden önce ömrün boyunca ve hatta esir halindeyken gönüllerimize ektiğin tatlı hatıralar önünde nasıl olur da saygıyla durmam. Seni eşine ve çocuklarına karşı samimi, onların kalbine Muhammedi ahlakı yerleştiren, Allah ve Rasulü’nün sevgisini yerleştiren bir baba ve mürebbi olarak tanıdım. Onlara Kur’an’ı ve Sünnet’i öğretiyordun, kalplerindeki vatan ve Filistin sevginin körelmemesi için çalışıyordun.

Babacığım... Kalbimizden zillet, yenilmişlik ve zayıflık duygularını söküp aldın. Bizleri fedakarlık ve başkalarını kendinden önce düşünme sevgisiyle yetiştirdin. Kim olursa olsun, senin bir kimseye kötülük ettiğini görmedim.

Babacığım... Nasıl olur da seni örnek almam! Sen ki, peygamberlerin ahlakına sahipsin. İnce kalplisin. Sabah-akşam Allah’ı zikredersin. Dünyadan ve dünya lezzetlerinden yüz çevirirsin. Sana kötülük edenleri affedersin. Sözlerinde ve fiillerinde halimsin. Bela ve musibet anlarında sabırlısın. Tavır alınması gereken yerlerde tam bir yiğitsin ve karar almada cesursun.

Babacığım... Allah’ın takdiri seni bizim gözümüzün önünden esaretin karanlıklarına uzaklaştırdı. Fakat sen daima kalbimizdesin. Seni ailesini gözeten şefkatli bir baba olarak hatırlıyorum. O peşinde halkı sürükleyen liderin evde ev işleri yapmasına, yemek pişirip bulaşık yıkamasına hayret ederdim. Beyaz şalvarının paçalarını sıvayıp gelip geçen insanların gözü önünde evinin önünü temizlerken görünce şaşırırdım. Kalbinde ve aklında ilim izi bıraktığın herkesin seninle gurur duyduğunu hatırlıyorum. Senin bıraktığın o iz çevresini aydınlatan bir meşale olmuştur ve o ışığın ilk güneşi sensin. Benim için ve seni tanıyan herkes için sesin hâlâ davet minberlerinde çınlıyor. Sen, samimi bir fikir sahibisin ve tüm ömrünü o fikre adadın. İnsanların ruhlarında birçok hayrın filizlenmesine sebep oldun.

İşte büyük bir özlemle takip ettiğim adımların… Büyük bir sevgiyle davet meydanındaki adımlarının ve hayır meydanındaki adımlarının izinden gidiyorum. Baskı ve zulüm engellerine meydan okuyarak Mescid-i Aksâ’ya giden adımları nasıl unutabilirim? O adımlar ki beni büyük bir aşkla Kudüs’e götürdü ve Kudüs’ü hayatımın birinci önceliklerinden yaptı. O adımlar, Allah’ın izniyle Allah’a ibadet yolunda attığım en büyük adımlardı.

Ben peygamberlik vahyinden ilham almak istiyorum. Çünkü peygamberlerin kıssalarında, özellikle de ulu’l-azm peygamberlerde bizler için dersler ve ibretler vardır. İşte Nuh aleyhisselam; oğlu ile imtihan ediliyor. Oğlu doğru yoldan uzakta kalıyor ama Nuh aleyhisselam yine Nuh aleyhisselam olarak kalıyor. Dalalet dalgaları oğlunu alıp yok ediyor. Fakat ben, Allah Teâlâ’dan kardeşimi yeniden doğru yola iletmesini diliyorum. Kardeşimin, senin de içinde bulunduğun kurtuluş gemisine binmesini diliyorum. Bu Allah için zor bir şey değildir.

Babacığım... Bu satırları hızlıca yazıyorum. Bu satırların demir parmaklıklar arkasında sana ulaşmasını istedim. Ben onların er ya da geç sana ulaşacağına inanıyorum. Fakat ben yine farkındayım ki; bizim tökezlememizi bekleyen ve bizimle ilgili kötü haberler yaymak isteyenler var ve bu kişiler her şeyi gözleyip her söze kulak kabartıyorlar. Biz daima Allah Teâlâ’nın şu buyruğunu hatırlarız ki sen bize sürekli bu ayeti tekrarlardın: (Şüphesiz her zorlukla birlikte bir kolaylık vardır. Gerçekten, zorlukla beraber bir kolaylık daha vardır.) (94/El-İnşirâh/5-6) Ormanlar kralı aslana kafa tutmaya kalkışan ne kadar lağım faresi varsa başarısız olmuş, yenilmiş ve güçsüz bir halde geri dönmüş ve iman ve direniş üzerine iyice antremanlı olan aslanla baş edemeyeceğini kendi çevresine şikâyet etmiştir. Bizler seninle birlikteyiz. Sakın gevşeme ve üzülme. Bizler, bizi terbiye ettiğin gibi her habis insana karşı şiddetliyiz, hayır ve izzet ehline karşı ise yumuşak başlıyız.

Bazıları bizi bitkin düşmüş zannedebilir. Fakat biz, psikolojik ve manevi yönden ulusal ve dini şerefimize dil uzatacak herkese ve her lağım faresine karşı çıkmaya hazırız.