Dr. Fayiz Ebu Şemmâle

Filistin ajanlardan yoksun olmadı. Ajanlar Filistin’de de var. Çünkü bu dünyada var olma mantığı şöyle diyor: Düşmanlar varsa direniş de vardır, işbirlikçiler de vardır. Hele düşman İsrail gibi Gazze ve Batı Yaka’yı yıllarca işgal eden, kuşatma uygulayan; ilaç, gıda ve eğitim için bile pazarlık yapan bir düşman olursa nasıl olur, bir düşünün. İsrail’in hedefi, her düzeyde kendisi için en büyük ajan ordusunu oluşturmak. Ajan, işgal devletine güvenlik, siyasi, fikri, siyasi veya sosyal alanda yararlı olmasa bile en azından zararı olmayacaktır ve Filistin toplumunda daima kendisine şüpheyle bakılacaktır.

Direnişin görevi ajanı tespit etmekle sona ermiyor. Belki İsrail daha önemli ajanları korumak için bazı ajanlarını gözden çıkarabilir. Direnişin görevi toplumu ajanlara karşı sağlam hale getirmektir. Yeni ajanların çıkmaması için fikri ve kültürel yönden eğitmektir. Deşifre olanlara veya henüz deşifre olmamış ajanlara gelince, Gazze Şeridi’ndeki Filistin direnişinin faaliyetlerinin özüne herhangi bir etkilerinin olmadığını iddia ediyorum. Çünkü işittiğiniz direniş camilerin içinde yetişti. Söylemini, Fatiha Suresi’nden başlayarak düzenledi ve Allah’ın zikriyle gözlerini yumdu. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem’in siyerine dikkat etti.

Yirmi yıl önce Nefha Sahra Hapishanesi Müdürü, hapishaneden kaçan bazı ajanların mahkumlar arasında yaşamaya geri dönmesi teklifinde bulundu. Koğuş temsilcisine hayatlarına kastedilmeyeceğine dair şart koşuldu. Mahkumlar arasında şu tartışma yaşandı: Toplum için hangisi daha zararlı; onları düşmanla baş başa bırakalım da daha çok kötülük için kullanılsınlar mı, yoksa geri dönsünler ve pis kokularına mı katlanalım?

Parmaklıklar ardındaki değerli arkadaşlarımdan biri, cezaevine döner dönmez onların tasfiye edilmeleri gerektiği görüşünde ısrarlıydı. Tâ ki başkalarına ders olsun ve düşman, onların ölümüne kendisinin sebep olduğunu bilsin. Kötülük yapmayacaklarından ve bize komplo kurmayacaklarından emin olmadığımız için toplumu onlar gibilerden koruyalım ve adaleti uygulayalım. Sonra şunu ekledi: Tasfiye edelim ki, benim annem ziyaret sırasında falanca ajanın annesiyle aynı pencerenin önüne oturarak aşağılanmasın.

Arkadaşımın görüşünün haklı yönü olmasına rağmen, şu sebeplerle ajanların aramıza dönmesi ve hayatlarına kastetmeme görüşünü destekleyenler çoğunluktaydı: Çünkü biz Nefha Hapishanesi’nde uzun yılardan beri birbirimizi çok iyi tanıyorduk. Deneyimlerimiz nedeniyle bizler onlara karşı çok sağlam durumdaydık. Hakkımızda yüksek mahkumiyet cezaları çıkmıştı. Onları hatalarından arındırmaya bizim daha çok gücümüz yeterdi. Diğer koğuşlarda kalıp daha çok kurban verilmesine yol açmalarındansa, bizim aramızda kalmaları ehven-i şer idi. Birkaç ajanın varlığının, demir parmaklıklar arkasında birbirine kenetlenmiş direniş ruhuna hiçbir etkisi olmayacaktı. Ayrıca ortada insani bir durum vardı. Tövbe kapısını açık tutmak gerekiyordu. Ailelerinin ve akrabalarının psikolojik halini göz önünde bulundurmak gerekiyordu. Onları vatan sevgisine teşvik etmek gerekiyordu. Parmaklıklar ardında söylenen şu hikmetli sözü hiç unutmadım: Fikir ajanı meydandaki ajandan daha tehlikelidir. Ajan, iyiliğe karşı nankörlük edendir!

Otuz yıl önce vatanseverliğim ve fedailiğim zirvedeydi. O günlerde bir öğretmenin evine ziyarete gittim. Amacım, şahsiyeti zayıf ve fakir öğretmenin kendine güvenini artırmaktı. Gelen bilgiler, İsrail İstihbaratı bürosuna gidip geldiğini söylüyordu. Görevim, onu vatana bağlılığa teşvik etmekti. Fakat beni görür görmez korktu ve fedakarlıktan bahsetmeye başladığımızda hıçkırarak ağlamaya başladı. İsrail İstihbaratı’yla işbirliği yaptığını kendiliğinden itiraf etti. Omzunu tıpışladım ve gülümsedim. Tövbe etmesi şartıyla sırrını kimseye söylemeyeceğime söz verdim. Hatta onu Beyt Derras köyü halkının seçkin yemeği “el-meftul” yemek için evime davet ettim ki, adam olsun ve bir daha ihanet etmeyeceğine dair söz versin. Bu konunun ihtiyaç duyulması halinde daha ayrıntılı bir şekilde bir başka makalede ele alınması gerekir.